آواز

استاد فرامرز پایور ساعتی قبل دار فانی را وداع گفت.

وبلاگ آواز با اندوه فراوان ، این ضایعۀ بزرگ را به خانواده ، جامعه هنری و دوستداران آن استاد بزرگوار تسلیت عرض می‌کند. این سال شوم کی به پایان می‌رسد ؟

این مطلب را به زبان های مختلف مشاهده کنید :

این مطلب را با دیگران به اشتراک بگذارید :

:: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آذر 1388ساعت 14:13 توسط مهدی معتمد |

زبان نگاه / برگ سبز ۲۷۹

به درخواست یکی خوانندگان وبلاگ ، برنامه ای قدیمی و تقریباً کمیاب را برای دریافت در اختیار دوستان قرار می دهم.از کاوه عزیز بابت تهیه این اثر متشکرم.

سه تار : احمد عبادی

آواز : سیاوش(محمد رضا شجریان)

نی : محمد موسوی

تنبک : جهانگیر ملک

در مایۀ : بیات ترک

اشعار : ولی شیرازی ، جمال الدین امیربیک ، بیانی و مومن کرمانی

غزل آواز : هوشنگ ابتهاج (سایه)

گوینده : فیروزه امیرمعز

دانلود :

لینک اول ( کیفیت خوب ، حجم ۵.۷۵ MB )

لینک دوم ( کیفیت متوسط ، حجم ۳.۲۳ MB )

گوینده :

غم را زمن و مرا گزیر از غم نیست

یـاران قدیـم را گـزیر از هـم نیـست

غم خوی به من کرده و من خوی به غم

همچون من و غم دو یار در عالم نیست

« ولی شیرازی »

اگر گویم نهال قامتت دلجوست می رنجی اگر گویم سر زلف تو عنبربوست می رنجی

شکایت چون کنم ازجور چشم فتنه انگیزت اگر گویم تورا بالای چشم ابروست می رنجی

« جمال الدین امیر بیک »

آواز :

نشود فاش كسی آنچه میان من و تو ست
تا اشـارات نظـر نـامه ‌رسـان مـن و تـوسـت

گـوش كن با لب خـاموش سـخن مـی‌گویم
پاسخم گو به نگاهی كه زبان من و توست

روزگاری شد و كس مرد ره عشق ندید
حـالیا چشم جهانی نگران من و توست

گر چه در خـلوت راز دل ما كـس نرسـید
همه جا زمزمه عشق نهان من و توست

گـو بهار دل و جان باش و خزان باش، ار نه
ای بسا باغ و بهاران كه خزان من و توست

ایـن همـه قصـه فـردوس و تمـنـای بهـشـت
گفت و گوئی و خیالی ز جهان من و توست

نــقـش مــا گـو نــنــگـارنــد بـه دیباچــه عـقـل
هر كجا نامه عشق است نشان من و توست

« سایه » ز آتشـكده مـاست فروغ مه و مهر
وه ازین آتش روشن كه به جان من و توست

« هوشنگ ابتهاج »

گوینده :

یا رب که مرا صحـبت جان بـی تـو مـباد
و از هستی من نام و نشان بی تو مباد

انـجـام زمانـه یک زمان بی تو مباد
کوتاه کنم سخن جهان بی تو مباد

« بیانی »

آنچنان گشتم ضعیف از محنت هجران که نیست
دگر از درد جدایی طاقت "؟" مرا

من بدین سان بی سر و سامان نبودم پیش از این
دفتر کار تو شد آخر سر و سامان مرا

« مومن کرمانی »